در آستانه اول می! مبارزات کارگران علیه سرمایه داری باید متحدانه و جهانی شود !

8اسماعیل مولودی: در اخبار و نوشته های رسانه ها هر روز میشنویم که جامعه سرمایه داری چه بلای ی به روز کارگران و خانواده و فرزندانشان می آورد. اخبار و اعداد تنها بیان صوری مسئله هستند، نوشته ها تنها بیان کتبی بعضی حقایق هستند، اما آنچه بر یک طبقه جهانی میگذرد بسیار بالا تر و دردناک تر از آنست که ما روزانه گوشه هایی از آنرا از مدیای بورژوازی میشنویم یا در روزنامه هایشان میخوانیم. در یک گزارش اتحادیه سراسری کارگران و کارکنان سوئد ال او،  آمده است که تنها در کشور سوئد سالانه بیش از دهها کارگر د رمحیط کار جانشان را از دست میدهند. (این آمار در سال 2012 به تعداد 61 نفر بوده، غیر از این در گزارش آمده ؛ صدها نفر اعضائ بدنشان را ازدست میدهند و بین صد تا سیصد نفربخاطر آزار و اذیت در محیط کار دست به خودکشی میزنند. و بیش از هزار نفر به ناراحتی های روانی دچار میشوند.)این شرایطی است که سرمایه دار در محیط کار برای کارگران و کارکنانش بوجود می آورد. البته اینها تنها آمار کسانی هستند که عضو اتحادیه های کارگری اند و اتحاد یه کارگری مثلا (ال او) در سوئد خودرا در برابرشان مسئول میداند که گزارشش کند. این وضعیتی است که سرمایه دار در این دنیای مدرن در کشوری مدرن و دمکرات که قوانین و ضبط و ربطی دارد برای کارگران و خانواده هایشان بوجود آورده است، حال حدیث خود بخوان از این مجمل در کشوری فاسد ، اسلامی و فاشیست مثل ایران، بنگلادش، پاکستان و افغانستان و یا در آمریکا، کانادا، چین و استرالیا..

 در همین اروپا  صد ها هزار کارگر در بازار سیاه کار میکنند ، پناهجویانی که اقامت ندارندو کارگران مهاجری که از کشورهای دیگر راهی بازار کار میشوند و هیچ جا اسمی ازشان نیست. به اضافه سرمایه داران اروپایی و آمریکایی در بازار کشورهای آفریقایی، آسیایی و آمریکای لاتین کارخانه هایشان را راه انداخته اند و با نیروی کار ارزان مثل بنگلادش فاجعه ببار می آورند.( کارخانه نخریسی و پارچه بافی و سری دوزی در بنگلادش که آتش گرفت و جان هزاران نفر را گرفت). ورای اینها که روشن و آشکار است وجود حاکمیت های مزدور و دست نشانده در عراق، افغانستان و ….  زندگی میلیونها کارگران را نابود کرده اند و بطور روز مره این جنایات ادامه دارد.

اگر به آمار خود کشورها در دنیا نگاه کنید تعداد قابل ملاحظه ای شاید قریب به یک میلیارد نفر از 7 میلیارد نفر جمعیت دنیا زیر خط فقر زندگی میکنند. حال گذشته از جنگ و یا بلایای طبیعی. همه اینها به یک طرف و ورای آنها مسئله بحران سرمایه داری که قریب به یک دهه است ادامه دارد باعث شده سطح امکانات اجتماعی و رفایی حتی در کشورهایی مثل اروپا به نازل ترین موقعیت خود رسیده است. مسئله درمان، آموزش عمومی، مسکن و امنیت در بازار کار همه و همه بار این مصیبتها بر دوش طبقه کارگر کشورها و مردم عادی در جامعه است. سرمایه داری در یک اتحاد فرا مرزی و جهان وطنی میکوشد شدید ترین شرایط را بر جامعه تحمیل کند. سرمایه داران و بانک داران در یک اتحاد سراسری زندگی را بر اکثریت جمعیت دنیا خیلی خیلی سخت تر کرده اند.

اگر بخواهیم کنکرت تر به مسئله نگاه کنیم در همه جای دنیا وضعیت طبقه کارگر روز به روز وخیم تر خواهد شد. اتحادیه های زرد و طرفداران سیستم سرمایه داری تلاش میکنند کارگران و مزد بگیران جامعه را مسخ کنند تا سرمایه بیشترین سود دهی خودرا نگهدارد. نگهداشتن پایین پایه دستمزدها، هم سطح نبودن دستمزدها با سطح تورم در جامعه (مثلا در ایران بعد از دوبار جلسه در مورد افزایش حقوق برای کارگران در شورای عالی کار که یک سازمان دولتی برای کارگران است اعلام کرد 25% به حقوق کارگران اضافه شده است یعنی حقوق پایه ای که حالا 487 هزار توامان است با اضافه شده 121 هزار تواما به 608 هزار تومان میرسد، در صورتیکه طبق آمار بانک مرکزی ایران نرخ تورم 31 و نیم درصد است. این درحالی است که طبق آمار خود شورا ی عالی کار حداقل حقوقی که یک خانوار 4 نفره در ایران بتواند زندگی کند، یک میلیون و 700 هزار تومان خواهد بود).  و در یک کلام زندگی را هر چه مشکل تر کردن برای اکثریت مردم جامعه از یک طرف و از طرف دیگر دست بانکها را برای چپاول مردم در جامعه باز گذاشتن. نمونه هایی از این چپاول را در اذیت و آزار دادن کارگران زمانی است که خواستار حق خود میشوند. در مراکش کارگران و دیگر مزد بگیران جامعه به ریاضت کشی اقتصادی دولت اعتراض کردند و دهها نفر از آنها زندانی شدند. در ایران کارگران کارخانه نو پوش در رشت 9 ماه است دستمزدشان به تعویق افتاده  و دهها و صد ها نمونه دیگر .. آری این دنیایی است که سرمایه داری در بهترین حالتش برای ما کارگران و مزدبگیران در جامعه بوجود آورده است اضافه بر اینها نابرابری دستمزد ها بین زن و مرد،  دیگر جنایتی است که سرمایه داری در حق ما انسانها بوجود آورده است. در ایران فقط 2.5 %  زنان در بازار کار هستند با نازلترین حقوق . در فرانسه زنان 28% کمتر از مردان مزد میگیرند بهمین ترتیب در آمریکا 23% کمتر، در کشورهای اروپای واحد بهمان نسبت زنان  از مردان در یک کار برابر  با مهارت برابر کمتر حقوق میگیرند. این اختلافها اساس و بنیاد سود دهی بالای سرمایه داری را تضمین میکنند. جامعه طبقاتی اساسش بر شکاف و اختلاف است ازایجاد  اختلافات  قومی، مذهبی، زبانی و نژادی گرفته تا اختلاف در دستمزدها. جامعه سرمایه داری تمام تلاشش این است و هویت وجودیش در این است که از اتحاد بین انسانها جلوگیری کند. در محیط کار برای بازدهی تولید بیشتر رقابت را ادامه میدهد و با دادن پورسانت و چندر غازی امتیاز،  مارا به جان همدیگر اندخته اند.

اول می و هویت وجودیش ، تلاش برای ایجاد دنیایی بهتر که انسانها در آن انسانی زندگی کنند است. روز اتحاد جهانی و نشان دادن قدرت طبقاتی کارگران در سراسر دنیاست. بر خیز ای داغ لعنت خورده دنیای فقر و بردگی است        ….

در ورای همه این فشار ها هر ساله شاهدیم که مبارزات کارگران در سراسر دنیا در جریان است. اصلا هویت طبقه کارگر با مبارزات پیگیرش علیه نظام سرمایه داری عجین شده است. امروز در اقصی نقاط دنیا تلاش برای یک دنیا بهتر و مبارزه علیه فشارهای نظام فاسد و ضد بشری سرمایه داری در جریان است و این تلاش و مبارزه جدایی ماهوی طبقه کارگر از نظام ضد بشری سرمایه داری را بنمایش میگذارد. اما زمانی میتوان به این  تنیجه ای در خور و شایسته رسید که مبارزات سراسری و متحدانه باشد. مبارزات محلی و تلاش های محلی میتوانند نتیجه بدهند اما نتایجی کوتاه مقطعی و محلی خواهد بود. اما از آنجا که سرمایه بعنوان یک سیستم در اریکه قدرت دولتمردان و سرمایه داران در دنیاست و نیز شاهدیم که سرمایه داران برای چپاول کارگران تمام مرزها را بین خود از بین برده اند و سرمایه مالی بعنوان یک قدرت جهانی هرجا بخواهد عمل میکند. طبقه کارگر هم برای مقابله با این  توحش سرمایه داری باید جهانی و در یک اتحاد قوی طبقاتی خودرا سازمان دهد. تقویت نهاهای بین المللی کارگری و آنرا از دست سندیکاهای زرد و سر سپرده سرمایه داری در آوردن باید یکی از برنامه های جدی ما کارگران و مبارزان کمونیست کارگری باشد.

طبقه کارگر برای رهایی از این مصیبت که هر روز سرمایه داری بنوعی بر زندگی مردمان جامعه وارد می آورد نجاتش در اتحاد و مبارزه متحدانه علیه سیستم سرمایه داری است. اول می روزی است که طبقه کارگرباید متحدانه در سراسر دنیا علیه نظام سرمایه داری اعتراض کند. خودرا متحد کند تا بتواند در یک بعد جهانی جوابگوی برخورد به ترفند ها و برنامه های ضد بشری سرمایه علیه حرمت و حقوق انسانها شود.

زنده  باد اول می!!

به‌دست yakyati فرستاده‌شده در Uncategorized

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s